پتانسیل های برانگیخته ی شنوایی

اگر شما با ارائه ی محرک اکوستیکی ، پاسخ های مختلف سیستم شنوایی را ثبت کنید در حقیقت فعالیت حلزون ، عصب شنوایی ، ساقه ی مغز ، جسم زانویی داخلی و کورتکس شنوایی را مورد بررسی قرار داده اید. به عبارت دیگر می توان گفت با ارائه ی یک محرک اکوستیکی نواحی مختلفی از مغز به طور همزمان فعال می شوند . با این حال نمی توان گفت که تاخیر پاسخ های مختلف یکسان است.
می توان با قرار دادن الکترود هایی بر روی جمجمه در یک روش بی خطر مجموعه ای از پاسخ های جمجمه ای را ثبت کرد. تاخیر این پاسخ ها از 0/001 ثانیه تا ده ها ثانیه تغییر می کند.
قرار دادن الکترودها در نزدیکی گوش داخلی و ثبت پاسخ های حلزونی و عصب شنوایی الکتروکوکلئوگرافی (ICOG) نامیده می شود. SP (پتانسیل تجمعی ) و CM (میکروفونیک حلزونی ) دونوع پاسخ هستند که از سلول های مویی دریافت می شوند.هر دونوع پاسخ دارای تاخیر کوتاه ( در حد یک میلی ثانیه ) می باشند. این تاخیر در حقیقت فاصله ی زمانی بین ارائه ی محرک و تحریک سلول مویی است. شکل موج پاسخ های CM به مانند محرک ارائه شده است.
SP جریان مستقیمی است که موازی با دیوریشن محرک ادامه می یابد. پاسخ های مربوط به قسمت اکوستیکی عصب زوج هشت ، CAP ( پتانسیل های فعال مرکب ) یا WNAP ( پتانسیل های فعال کل عصب ) نامیده می شود. دو قله ی منفی و ابتدایی CAP با نام N1 و N2 شناخته می شوند.
SP و CM موازی با دیوریشن محرک ادامه می یابند. MLR ، ABR ، SVP از جمله پاسخ های AEPs هستند که فقط در شروع محرک ثبت می شوند. تاخیر پاسخ های CAP تقریبا 1 میلی ثانیه بیشتر از پاسخ های SP و CM است و این به خاطر تاخیر سیناپسی است.
پاسخ های ABR به کمک محرک های کلیک با شدت متوسط بر انگیخته می شوند . ABR کوتاه ترین پاسخ AEP محسوب می شود. در عصر حاضر پاسخ های ABR در میان پاسخ های AEP بیشترین کاربرد بالینی را دارد. تشخیص افتراقی ضایعات مرکزی و محیطی ، IOM و تضمین آستانه شنوایی از جمله کاربرد های ABR محسوب می شود.
MLR در یک پنجره ی زمانی 80 تا 100 میلی ثانیه ثبت می شود. مدت زمان تاخیر برای ثبت قله پاسخ MLR 12 تا 65 میلی ثانیه است. پاسخ های MLR تحت تاثیر متغیر هایی همچون توجه و برانگیختگی قرار می گیرند.مولد این پاسخ ها کورتکس شنوایی و تالاموس است.
پاسخ های AEPs که بعد از 75 میلی ثانیه ثبت می شوند. SVP ( پتانسیل های آهسته ی سر) نامیده می شود. برای نشان دادن قطبیت پاسخ های SVP از نشانه های P و N استفاده می شود و برای اینکه مشخص شود قطبیت برای کدامیک از قله های SVP است؛ از شماره هایی استفاده می شود. برای مثال P1 قطبیت مثبت قله ی اول SVP را نشان می دهد. همچنین اعدادی که در کنار نشانه های P و N قرار می گیرند، متوسط تاخیر را نشان می دهند. برای مثال N200 نشان دهنده ی آن است که متوسط تاخیر برای قله 200 میلی ثانیه بوده است.
پاسخ های AEPs کاربردهای بالینی قابل توجهی دارند. نخستین و شاید مهمترین کاربرد آن غربالگری شنوایی و تخمین آستانه ی شنوایی برای افرادی است که نمی توان به طور مستقیم آستانه ی آن ها را تعیین کرد. در US متداول ترین پاسخ برای تعیین آستانه ی شنوایی و غربالگری شنوایی ABR است. با این حال در سال های اخیر علاوه بر پاسخ ABR از پاسخ ASSR نیز برای تخمین آستانه ی شنوایی استفاده می شود. خطرات ناشی از ECOG به مراتب بیشتر از ABR و ASSR است. مخصوصا اگر الکترودها بر روی پرده ی تمپان قرار گیرند. پاسخ های MLR و LLR تا حدودی به توجه و سطح برانگیختگی بیمار وابسته اند و در مقایسه با سایر پاسخ ها محدودیت کمتری دارند. آزمون OAEs از نظر اقتصادی و زمانی امتیازات بیشتری نسبت به آزمون ABR دارد. با این حال باید گفت که با این آزمون نمی توان افراد مبتلا به نوروپاتی شنوایی را تشخیص داد.
یکی دیگر از کاربرد های بالینی تست ABR تشخیص محل آسیب SOL در سیستم شنوایی است. با استفاده از تست ABR می توان بیماری های حسی - عصبی ، انتقالی ورتروکوکلئار را از یکدیگر متمایز کرد. اگر چه MRI در تشخیص آسیب های سیستم عصبی مرکزی مناسب تر از ABR است؛ هزینه ی زیاد MRI همچنان استفاده از ABR را تضمین می کند.علاوه بر این MRI برخی از آسیب ها را تشخیص نمی دهد. برای مثال از طریق MRI نمی توان افراد مبتلا به نوروپاتی شنوایی را تشخیص داد در صورتی که ABR می توان این افراد را شناسایی کرد.