گوش دارای سه بخش است: گوش بیرونی، گوش میانی و گوش درونی.

گوش بیرونی از بخش لاله ی گوش و مجرای شنوایی تشکیل شده است که به پرده ی گوش یا پرده ی صماخ منتهی می شود. هنگامی که سروصدایی می‌شنویم، امواج صوتی در مجرای شنوایی حرکت کرده و سبب ارتعاش پرده ی گوش می شود. پرده صماخ گوش یک غشای کشیده‌‌ شده مانند پوست یک طبل است. هنگامی که امواج صوتی به این پرده برخورد می‌کنند، زنجیره‌ای از واکنش‌ها رخ می‌‌دهد. پرده صماخ، ارتعاشات را به ۳ استخوان کوچک درون گوش میانی یعنی استخوانچه چکشی، استخوانچه سندانی و استخوانچه رکابی منتقل می‌کند که کوچک‌ترین استخوان‌های بدن هستند.
این ارتعاشات به وسیله ی استخوانچه ها از گوش میانی از طریق دریچه ای بنام دریچه ی بیضی که واقع در حلزون گوش است منتقل می شوند. درون حلزون گوش هزاران سلول مویی دارای وجود دارد که به آنها مژک یا سیلیا می‌گویند. هنگامی که این حلزون مرتعش می‌شود، این مژک‌ها به حرکت در می‌آیند. سپس این مژک‌ها این حرکت را به صورت پیام عصبی درمی‌آورند که از طریق عصب شنوایی به مغز فرستاده می‌شود. مغز این پیام‌های عصبی را تفسیر می‌کند و در نتیجه تفسیر می کند که سیگنال رسیده به گوش چه بوده و حاوی چه پیامی بوده است.