کاهش شنوایی در کودکان ، یک کم توانی خاموش است. خاموش از این جهت که اطفال و به ویژه نوزادان قادر به ابراز و تشریح مشکل خود برای ما نیستند و نمی توانند مشکلات موجود در روند شنوایی خود را برای ما بیان دارند. کم توانی از این جهت به آن اطلاق می شود که در صورت عدم تشخیص و درمان می تواند منجر به بروز مشکلات در روند رشد زبان و گفتار وی شود، محدودیت های اجتماعی و روانی برای او ایجاد کند و همچنین موانعی را در مسیر تحصیلات طبیعی وی به وجود آورد. اما در صورتی که بتوان هرچه زودتر حتی در صورت امکان طی دوران نوزادی مشکلات کودک را کشف و درمان ها و خدمات توان بخشی لازم را برای او ارائه کرد، بسیاری از این محدودیت ها و کم توانی ها را می توان به حداقل رسانید و از عوارض آن ها جلوگیری کرد.
اگر ما اطلاعات و آمار زیر را در نظر بگیریم تا حد زیادی می توانیم به اهمیت تشخیص زود هنگام مشکلات کودکان پی ببریم و متوجه ضرورت اعمال معاینات زود رس شویم:
- تقریبا از هر هزار کودکی که متولد می شود، یک کودک فاقد شنوایی بوده و دارای مشکل شنوایی در حد عمیق است
- علاوه بر آن تقریبا در هر یک هزار کودک ، دو نفر از آنان طی سنین خردسالی دچار مشکلات شنوایی اکتسابی می شوند.
-از هر پنجاه کودکی که در طول نوزادی خود در معرض مشکلات دارای عوارض شنیداری قرار گرفتند و نیاز مند مراقبت های ویژه می شوند، یک کودک دچار ضایعه شنوایی می شود.
- عفونت های گوشی که دارای عوارض شنیداری نیز بوده ، شایع ترین بیماری های عفونی در کودکان هستند.
- تقریبا تمامی کودکان ضمن دوران رشد خود از تولد تا یک سالگی حداقل یک دوره عفونت های گوشی دارای عوارض شنیداری را تجربه کرده اند.
- از بین کودکانی که در سنین مدرسه مورد غربالگری شنوایی قرار می گیرند ، حدود ده تا پانزده درصد به دلیل عدم درک شنیداری اصوات ، مردود می شوند.
از این رو تشخیص هر چه زودتر مشکلات شنوایی باروش های ویژه ، می تواند تاثیر بالایی در درمان و کاهش عوارض ناشی از این مشکلات داشته باشد.