سمعکها صداهایی که وارد گوش می شوند را دریافت می کنند و آنها را مطابق با میزان و نوع افت شنوایی فرد پردازش می کنند و سپس صدای پردازش شده و تقویت شده را به داخل گوش هدایت می کنند. تمامی این مراحل بطور آنی انجام می گیرد.
سمعکها بصورت کلی و بر اساس پردازش به در نوع دیجیتال و آنالوگ تقسیم می شوند.
سمعکهای آنالوگ صدای دریافتی را تبدیل به سیگنالهای الکتریکی می کنند و سپس این سیگنالهای الکتریکی را تقویت کرده و به داخل گوش هدایت می کنند. با پیشرفت تکنولوژی امروزه استقبال عمومی از سمعک های آنالوگ کمتر شده است و در واقع امروزه از این نوع سمعکها کمتر استفاده می شود.
سمعک های آنالوگ قابلیت انجام برخی پردازش ها که برای بهبود قابلیت شنیداری بیمار می باشد را فراهم می کنند برای مثال بعضی از سمعکهای آنالوگ، قابلیت تشخیص صدای قوی از ضعیف را دارند. در نتیجه صداهای ضعیف را تقویت کرده ولی صداهای قوی را بدون تقویت وارد گوش می کنند. به این ویژگی اصطلاحا کنترل اتوماتیک بهره یا گفته می شود.
سمعکهای دیجیتال بسیار پیشرفته تر از سمعکهای آنالوگ هستند و قابلیت های بیشتری را برای بیمار فراهم میکنند در نتیجه بیمار براحتی میتوند در محیط های مختلف شنیداری به صدای مطلوب خود دست یابد. در سمعک های دیجیتال از پردازشگرهای سیلیکونی برای پردازش صدا های دریافتی استفاده می شود. سیگنالهای صوتی پردازش شده به اصوات شنیداری تبدیل شده و در سطوح مناسبی از صدا وارد گوش می شود.
همانطور که ذکر شد قدرت پردازشی در این نوع سمعکها بیشتر از سمعک های آنالوگ می باشد و به گونه ای است که بطور هوشمند می توانند تصمیم بگیرند که چه صداهایی نیاز به تقویت داشته و چه صداهایی نیاز به کاهش دارد مثلا نویزهای محیطی و آلودگیهای صوتی می توانند براحتی فیلتر شوند. این قابلیت، به فرد استفاده کننده از سمعک این امکان را می دهد که اصوات مشابه را بطور واضح از هم تشخیص دهد و بشنود.

samakchist2


سمعکهای دیجیتال قابلیت انطباق و سازگاری دارند و بسته به نوع افت شنوایی فرد و نحوه رندگی و استفاده آنها از سمعک، می توانند تنظیم شوند. همچنین در این نوع سمعکها، برنامه های از پیش تعریف شده ای برای استفاده از سمعک در محیطهای مختلف، تعبیه شده است. مثلا فرد می تواند بسته به محیطی که در آن قرار دارد برنامه مناسب با آن محیط را انتخاب کرده و از شنوایی شفاف و دقیق لذت ببرد. بطور مثال، برای محیطهای پر سر و صدا نظیر کنسرت و میهمانی، می توان برنامه مناسب را انتخاب کرد.
از دیگر مزایای سمعکهای دیجیتال می توان به موارد زیر اشاره کرد:
1. تماشای تلویزیون در حالیکه با دیگر افراد در حال گفتگو و بحث هستند
2. تعیین موقعیت منبع صدا و اینکه صدا از کجا می آید
3. حذف صدای سوت و فیدبک هنگام صحبت با تلفن
4. امکان ایجاد ارتباط بیسیم با سیستمهای صوتی و تصویری نطیر گوشیهای موبایل، تلویزیون و کامپیوتر
5. اجزای تشکیل دهنده سمعک
از نظر شکل ظاهری سمعک ها به دو دسته کلی تقسیم می شوند:
1. داخل گوشی
2. پشت گوشی
با اینکه انواع مختلفی از سمعک وجود دارد ولی اجزای تشکیل دهنده آنها تقریبا مشابه است که به این شرح می باشد:
1. میکروفون
2. پردازشگر
3. تقویت کننده
4. باتری
5. رسیور
میکروفون در قسمت بیرونی سمعک قرار گرفته و وظیفه آن، دریافت صدا از محیط اطراف و تبدیل آن به سیگنالهای دیجیتال می باشد.
تقویت کننده، سیگنالهای دیجیتالی را تقویت می کند
پردازشگر بصورت یک مینی کامپیوتر، عمل پردازش سیگنالهای دیجیتالی را انجام میدهد و قابلیت برنامه پذیر بودن سمعکها و سازگاری آنها با نیاز های شنیداری فرد به کمک این میکروچیپ ها انجام می گیرد.
رسیور سیگنالهای دیجیتالی پزداش شده را دوباره به امواج شنیداری تبدیل می کند.
دقت داشته باشین که در انتخاب سمعک تنها بحث زیبایی مطرح نیست و نمیتوان طرفا بر اساس این معیار سمعک را انتخاب کرد، علاوه بر بحث زیبایی شناختی سمعک که برای بیمار مهم است موارد دیگری نیز اهمیت دارند که نیاز به استفاده از راهنمایی شنوایی شناس دارد.
از طرفی امروز مدل هایی از سمعک های پشت گوشی در بازار عرضه می شوند که بسیار ریز و کوچک می باشند و هنگامی که روی گوش فرد قرار می گیرند دیده نمی شوند.
پس بخاطر داشته باشید هنگام دریافت سمعک از مشاوره های شنوایی شناس خود استفاده کنید تا به مطلوب ترین صدای ممکن دست پیدا کنید.
چنانچه نیاز به تهیه سمعک دارید با کلینیک شنوایی شناسی دانیال تماس حاصل فرمایید تا با استفاده از نظرات متخصصان ما مشکل شنوایی شما مرتفع گردد.
شنیدن ارزش جشن گرفتن را دارد.