مقایسه عملکرد سمعک های آنالوگ و دیجیتال در کاهش ناتوانی شنوایی (بخش سوم)

 

بحث و نتیجه گیری


از سال ١٩٩٦ میلادی تحولات نوینی در فن آوری وسایل تقوپت کننده رخ داده است. با ابداع سمعک های دیجیتالی انتظار می رفت که این سمعک های پیشرفته نیازهای افراد مبتلا به آسیب شنوایی را برآورده سازند. برخی از محققین عقیده داشتند که ویژگی های خاص سمعک های دیجیتالی مانند تنظیم دقیق تر ویژگیهای الکترواکوستیکی ، کنترل بازخورد و کنترل خودکار سطح سیگنال و همچنین تراکم چند باندی می تواند سودمندی فوق العاده ای برای افراد مبتلا به آسیب شنوایی به همراه داشته باشد. از جمله در مطالعه کاکس و الکساندر ( ١٩٩۵ ) در افراد مبتلا به درجات مختلف کم شنوایی ، بعد از استفاده از سمعک سودمندی قابل توجهی گزارش شد. در مطالعه Arlinger و همکارانش ( ١٩٩٨ ) روی سمعک های دیجیتال در 23 فرد با تجربه قبلی استفاده از سمعک آنالوگ تفاوت قابل توجهی در متوسط امتیازات پرسشنامه APHAB بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ و دیجیتال مشاهده گردید. در برخی مطالعات دیگر از جمله مطالعه Bille و همکاران ( ١٩٩٩ ) و Bentler و Duve (٢٠٠٠) در ارزیابی سابجکتیو با استفاده از پرسشنامه خودارزیاب تفاوت چشمگیری بین نتایج سمعک های آنالوگ و دیجیتال مشاهده نشد.
در طول سالیان گذشته همواره این سوالات مطرح بوده است که آیا سمعک های دیجیتال نیاز و انتظارات افراد مبتلا به آسیب شنوایی حسی - عصبی را برآورده می کنند؟ آیا کاربرد سمعک های دیجیتال سودمندی بیشتری را در موقعیت های مختلف در مقایسه با سمعک های آنالوگ در اختیار می گذارد؟
در مطالعه حاضر به منظور پاسخ گویی به سوالات فوق ارزیابی سابجکتیو سودمندی با استفاده از پرسشنامه خود ارزیاب APHAB در دو مرحله، یک بار در شروع مطالعه ( قبل از استفاده از سمعک ) و سپس دو ماه بعد از استفاده از سمعک در هر دو گروه افراد استفاده کننده از سمعک های آنالوگ و دیجیتال تکمیل و داده ها مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج بدست آمده به شرح زیر است:

 

مقایسه متوسط امتیاز کلی پرسثنامه APHAB قبل و بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ


در مطالعه حاضر بین متوسط امتیاز کلی پرسشنامه و متوسط امتیاز در ٣ زیر مجموعه سهولت ارتباط ، بازآوایی و نویز زمینه قبل و بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ تفاوت قابل توجه مشاهده شد. اما در متوسط امتیاز زیر مجموعه آزاردهندگی صدا قبل و بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ تفاوت قابل توجهی مشاهده نشد.
به عبارت دیگر ، نتایج حاکی از سودمندی چشمگیر درامتیاز کلی پرسشنامه و امتیاز ٣ زیر مجموعه سهولت ارتباط ، بازآوایی و نویز زمینه و عدم مشاهده سودمندی قابل توجه در زیر مجموعه آزاردهندگی صدا قبل و بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ بود. بدین معنا که افراد استفاده کننده از سمعک های آنالوگ در این مطالعه از سمعک های خود در حیطه صداهای بلند سود نبرده اند و سیستم های محدود کننده خروجی ( سیستم تراکمی و برش قله ) از عملکرد مطلوبی در این افراد برخوردار نبوده اند.

 

مقایسه عملکرد سمعک آنالوگ و دیجیتال

 

مقایسه متوسط امتیاز کلی پرسثنامه APHAB قبل و بعد از استفاده از سمعک های دیجیتال


در این مطالعه تفاوت قابل توجه در متوسط امتیاز کلی پرسشنامه و همچنین متوسط امتیاز ٣ زیر مجموعه سهولت ارتباط ، بازآوایی و نویز زمینه قبل و بعد از استفاده از سمعکهای دیجیتال مشاهده شد. اما در زیر مجموعه آزاردهندگی صدا در متوسط امتیاز زیر مجموعه قبل و بعد از استفاده از سمعک های دیجیتال تفاوت قابل توجهی مشاهده نگردید. به عبارت دیگر ، سودمندی قابل توجه در متوسط امتیازکلی پرسشنامه و همچنین متوسط امتیاز ٣ زیر مجموعه پرسشنامه APHAB حاصل شد اما در زیر مجموعه آزاردهندگی صدا سودمندی قابل توجه نبود.
در مطالعات دوره آزمایشی استفاده از سمعک های دیجیتال دارای مدارات پیچیده تر DSP بهبود توانایی شنوایی در حضور نویز در صداهای گفتاری آرام در مقایسه با نتایج بدون سمعک و دیگر مدارات دیجیتال مرسوم تر حاصل شده است.

 

مقایسه متوسط امتیاز کلی پرسثنامه APHAB در سمعک های آنالوگ و دیجیتال قبل از استفاده از سمعک


در مطالعه حاضر تفاوت(سودمندی) چشمگیر قبل از استفاده از سمعک های آنالوگ و دیجیتال در متوسط امتیاز کلی پرسشنامه و متوسط امتیاز هر یک از ٤ زیر مجموعه مشاهده نگردید.

 

مقایسه متوسط امتیاز کلی پرسشنامه APHAB در سمعک های آنالوگ و دیجیتال بعد از استفاده از سمعک


در این مطالعه تنها تفاوت در زیر مجموعه های بازآوایی و نویز زمینه بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ و دیجیتال چشمگیر بود. اما در متوسط امتیاز کلی و متوسط امتیاز زیر مجموعه های سهولت ارتباط و آزاردهندگی صدا تفاوت قابل توجهی مشاهده نشد. دلیل احتمالی این تفاوت قابل توجه در دو زیر مجموعه بازآوایی و نویز زمینه بعد از استفاده از سمعک های آنالوگ و دیجیتال می تواند کاربرد الگوریتم هایخاص کاهش و مهار نویز، سیستم های دو میکروفونی و شیوه های نوین پردازش دیجیتال درموارد چند کاناله باشد.
در سمعک های دیجیتال مدار پردازشگر دیجیتال موجب تقویت گفتار و مهار نویز تصادفی می گردد . اما در سمعک های آنالوگ، تقویت خطی نویز زمینه و یا مدارات تراکمی با توانایی عملکرد محدود می توانند موجب پوشش سیگنال گفتاری گردند. در همین حال ، عواملی از قبیل نگرش افراد ، ویژگیهای شخصیتی و روانشناختی افراد جدا از راهبردهای تجویزی مناسب می تواند بر نتایج پرسشنامه و زیر مجموعه ها تاثیر بگذارد.
در مطالعه Arlinger و همکاران ( ٢٠٠٠ ) اختلاف قابل توجه در زیر مجموعه های سهولت ارتباط ، بازآوایی و نویز زمینه بعد از استفاده از سمعک های دیجیتال مشاهده شد که نتایج به دست آمده در مطالعه حاضر در دو زیر مجموعه بازآوایی و نویز زمینه همخوانی دارد. اما در دو زیر مجموعه سهولت ارتباط و آزاردهندگی نتایج دو مطالعه یکدیگر را تایید نمی کند. شاید نگرش افراد و ویژگی های روانشناختی دلیلی برای این تفاوت باشد.

در مطالعه Arlinger و همکاران (٢٠٠٠ ) روی 27 فرد مبتلا به کم شنوایی حسی _ عصبی متقارن 70- 35 دسی بل ، تفاوت چشمگیری در مقایسه عملکرد سمعک های آنالوگ و دیجیتال مشاهده نشد. در مطالعه Bentler و Duve (٢٠٠٠ ) روی ٢٠ فرد مبتلا به کم شنوایی متوسط تا شدید ٨٦ - ١٩ سال ، ارزیابی سابجکتیو با استفاده از پرسشنامه خودارزیاب APHAB به لحاظ عملکرد (سودمندی) ، اختلاف قابل توجهی را در فن آوری دیجیتالی در مقایسه با فن آوری آنالوگ نشان نداد. ممکن است روش و شرایط اجرای آزمون در مطالعه حاضر یکی از دلایل احتمالی برای تفاوت نتایج بدست آمده با مطالعه Bentler و Duve دو زیر مجموعه بازآوایی و نویز زمینه باشد. در ارزیابی Bille و همکارانش (1999) نیز تفاوت چشمگیری در ارزیابی پیامد سمعک های آنالوگ و دیجیتال در ٢٥ فرد مبتلا به کم شنوایی حسی _ عصبی مئاهده نگردید.

 

مقایسه عملکرد سمعک های آنالوگ و دیجیتال در کاهش ناتوانی شنوایی (بخش چهارم)